A Puntrémal, urmai, l’è dvêntà tradisiùn/che se t’vè a l’usteria, e a’n gh’è pù d’remisiùn,/t’dév magnèrte fra l’àutar, e a’n cunt se tû’n pè,/un gran piàtt di famusi e usanà têstarê./E stè visi i è acsì fort e acsì ben radicà/che la sênta du d’féra la n’artùrne pû a cà/s’la n’ha fatt l’êspêriênsa, buna o grama a ‘n ve dir/d’mandèr zù i têstarê anca a custe d'murìr./
Mê, ch’a g'ho l'usteria e dal vot a’g dév stèr/a m’divèrt a guardèr chêi ch’a i ven a magnèr:si én d’Puntrémal,/ va ben, la n'è sul tradisìùn/al curàg i'g derìv da la generasiùn;/quand i s’mêtun a tavla e tû g’dmand: «Têstarê?»./«Ma sicùr, un bèl piatt!», fèr a mén a’n sû pê./E magari i én partì sul cun la cunvinsiùn/dû magnèrs, finalmènt tréi piatlìne d’mnestrùn;/ma la gusa dal sangue la’n sû pê sufuchèr/e tra na foia e l’àutra i’n fan che smadunèr,/parchê i’s vedun davanti tuta la situasiùn:/
a la mèi, mal dû stumghe, a la pès, cungestiùn./Ma la cosa pu bela, l’è la sênta dû d’fèra:/i spalancùn la porta cun un fèr, na mandra/che t’i guàrde surprés, tû’n’ capìss cus’a ghè,/t’armàn mal a sêntir: «Testatoli, ce n’è?»./T'aspetév la nutìsìa d'aver vint çênt miliùn/tant i ér cèr cai surìs, çerta la cunvinsiùn./Sûpera cal mumênt, t’i acumpàgn al tavlin/e par fèri calmèr tû g'fè ber un quartìn;/ma la smania l'è granda, tantê granda che tê:/"Stia sicuro, signore, testaroli ce n'è"./
"Me ne porti un gran piatto, io li voglio provare,/me n'han detto faville, roba da immortalare!"./Cus f ve fèr. T'a'l cunvìns che l'è vera da bun/e par fèral cuntênt tê t'gû spiég la quistiùn:/cum'i èn fati, chi a i fa, cum'i èn coti e cundi;/chél i'f guard cun dui oci che tû’t pêns ch’i armàn lì./Quande poi finalmént, dup un bun quarte d'ura,/d'an cûsìna i't disun ch'i én quasi a cutûra,/té f arcmande d'fèr prèsti sinchinò cl'àtar là/i pê anca murìr tant che f sé par la strà./Pò, fariv e, d'un curp, i fi stràp via d'an man,/che tê t'pèns ch'i è sta a dsûn cume mìnim da n'an;/i s'abûf cun na smània, cun na foga che tê/tû t’aspèt ch’i s'angòs e t’armàn lì an pé/cun la bocia dal vin, tû t'aspèt propi tût,/se t'audês ch'i'n respir, pruni a dèrghê n'aiut./Quand i a fnì, i sû stir e i tû sdòc tût cuntênt,/i's sparlèc lèrfi e dênti a gûstèrs al mumènt,/i cuntinue a magnèrs i àutar specialità,/mentr i dìs che acsì ben lù i n'ha mai magna./I ve frûta e furmài, ma al pensér, cus'è t'vé,/i g'armàn sémpar fis a chi bèi têstarê./Tante fis che a la fin, quand i sta par paghèr/i cuminc a arvutèrs ch'i'n sa pû duva stèr;/i arvòt i oci, i s'aTbév anca n'àtar quartìn,/i mand sû 'n' toche d'pan parchê i sént n'afarìn/sû, an t'al stumg, che puvrìn in pê gnanca parlèr/e a g'armàn sul na voia: chêla d'argumitèr!/Quand i e lì par murìr, a la fin dispera:/"Un caffè col Fernet". "Sì, signore, è già qua"./La va ben che a quarcò l’êsperiênsa la cunt/e s'a ved dû chal face, a stag lì sêmpar prunt;/sul ch'a'n pos pû cavèrm da la tèsta davér/cum la fag gèrta senta a dvértìrs a fréghèr,/parchê, cuma ì s'armêntun, i van sûbit a dir/cus i en 'sti têstarê, cum i en bun da murìr./E la sênta la g'créd e cun na cunvinsiùn/che urmai a sun cunvìnt che sta gran tradisiùn/l'han pè propi murir o almén sin a tant/quarchidùn i g'armàn e i fnis al Campsànt.